Ωστόσο υπάρχει αισιοδοξία, άλλωστε η περιοχή έχει μια μακρά παράδοση ως δέκτης και χωνευτήρι μεταναστών και προσφύγων, οι Σύριοι, οι Αφγανοί και οι Αφρικανοί είναι οι τελευταίοι σε μια μακρά αλυσίδα, η οποία περνά από τους οικονομικούς μετανάστες του Ευρωπαϊκού Νότου, τους Gastarbeiter που έχτισαν βράχο-βράχο το περίφημο Wirtschaftswunder, αλλά και τα εκατομμύρια Γερμανών προσφύγων του Β’ Παγκοσμίου (που τους επεφύλαξαν οι ντόπιοι υποδοχή ανάλογη με εκείνη των δικών μας «τουρκόσπορων», η βρισιά «Polacke» ακόμη ακούγεται εδώ οδυνηρή), και φτάνει μέχρι πίσω στον 19ο και 18ο αιώνα με τους πρώτους Πολωνούς που ήρθαν διωγμένοι μετά τον πρώτο διαμελισμό της κακότυχης χώρας τους. Οι Πολωνοί αποτελούν και το πιο πολυάριθμο και παλαιότερο μεταναστευτικό κομμάτι της περιοχής, οι δεσμοί των δύο κοινοτήτων ήταν άλλωστε στενοί από παλιά (από τα χρόνια που ο Πρώσος βασιλιάς έδινε όρκο υποταγής στον Πολωνό, κάτι που οι Γερμανοί εθνικιστές θέλουν πολύ να ξεχάσουν), η δε ροή του ερχομού τους ήταν σχεδόν συνεχής με τα χρόνια (και κατά μια ειρωνεία της Ιστορίας εδώ κατέφυγαν μεταπολεμικά και πολλοί Πολωνοί Εβραίοι διωγμένοι από το πολωνικά αντισημιτικά πογκρόμ). Οι περισσότεροι ενσωματώθηκαν, σχεδόν εκγερμανίστηκαν, ο Πάβελ έγινε Πωλ και ο Πιοτρ Πέτερ, ωστόσο η παρουσία και η επίδραση τους είναι εμφανής, όποιος π.χ. διαβάσει τις συνθέσεις της Μπορούσια από τα παλιά θα παρατηρήσει ότι ήταν γεμάτες από πολλά επώνυμα σε –τσικ, και –κόβιακ και –όφσκι, φτάνοντας φυσικά μέχρι τις μέρες του… προδότη Λεβαντόφσκυ, του πάντα αγαπητού Κούμπα και του προς το παρόν τελευταίου των Μοϊκανών Λούκας Πίστσεκ.
| Επίπεδο | Απαιτήσεις Σημείων | Κύρια Οφέλη | Ειδικές Προσφορές |
|---|---|---|---|
| Χαλκός | 0-999 | Δωρεάν ποτό καλωσορίσματος | - |
| Ασήμι | 1.000-4.999 | Προτεραιότητα κράτησης, birthday bonus | Ειδικοί τουρνουά |
| Χρυσός | 5.000-19.999 | Δωρεάν πάρκινγκ, προσωπικός host | Προσκλήσεις σε εκδηλώσεις |
| Πλατίνα | 20.000+ | Μπόνους ανάπαυσης, απεριόριστη πρόσβαση σε VIP Lounge | Ταξίδια και δώρα πολυτελείας |
Τα ίδια ακριβώς θα μπορούσαν να λεχθούν και για την άσπονδη γειτόνισσα Schalke 04 (αγαπημένη ομάδα λέγεται του Πολωνού Πάπα Βοϊτίλα) από το κοντινό Gelsenkirchen, με το οποίο περισσότερα ενώνουν το Ντόρτμουντ παρά το χωρίζουν, σε κάθε επίπεδο (μια ακόμη ιστορική ειρωνεία είναι ότι τα πρώτα χρώματα της Μπορούσια ήταν το γαλάζιο και το άσπρο, τα ευσεβή χρώματα της….
ΑΠΟΣΤΟΛΕΣ/ΠΑΡΑΛΑΒΕΣ ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΩΝ
Ωστόσο υπάρχει αισιοδοξία, άλλωστε η περιοχή έχει μια μακρά παράδοση ως δέκτης και χωνευτήρι μεταναστών και προσφύγων, οι Σύριοι, οι Αφγανοί και οι Αφρικανοί είναι οι τελευταίοι σε μια μακρά αλυσίδα, η οποία περνά από τους οικονομικούς μετανάστες του Ευρωπαϊκού Νότου, τους Gastarbeiter που έχτισαν βράχο-βράχο το περίφημο Wirtschaftswunder, αλλά και τα εκατομμύρια Γερμανών προσφύγων του Β’ Παγκοσμίου (που τους επεφύλαξαν οι ντόπιοι υποδοχή ανάλογη με εκείνη των δικών μας «τουρκόσπορων», η βρισιά «Polacke» ακόμη ακούγεται εδώ οδυνηρή), και φτάνει μέχρι πίσω στον 19ο και 18ο αιώνα με τους πρώτους Πολωνούς που ήρθαν διωγμένοι μετά τον πρώτο διαμελισμό της κακότυχης χώρας τους. Οι Πολωνοί αποτελούν και το πιο πολυάριθμο και παλαιότερο μεταναστευτικό κομμάτι της περιοχής, οι δεσμοί των δύο κοινοτήτων ήταν άλλωστε στενοί από παλιά (από τα χρόνια που ο Πρώσος βασιλιάς έδινε όρκο υποταγής στον Πολωνό, κάτι που οι Γερμανοί εθνικιστές θέλουν πολύ να ξεχάσουν), η δε ροή του ερχομού τους ήταν σχεδόν συνεχής με τα χρόνια (και κατά μια ειρωνεία της Ιστορίας εδώ κατέφυγαν μεταπολεμικά και πολλοί Πολωνοί Εβραίοι διωγμένοι από το πολωνικά αντισημιτικά πογκρόμ). Οι περισσότεροι ενσωματώθηκαν, σχεδόν εκγερμανίστηκαν, ο Πάβελ έγινε Πωλ και ο Πιοτρ Πέτερ, ωστόσο η παρουσία και η επίδραση τους είναι εμφανής, όποιος π.χ. διαβάσει τις συνθέσεις της Μπορούσια από τα παλιά θα παρατηρήσει ότι ήταν γεμάτες από πολλά επώνυμα σε –τσικ, και –κόβιακ και –όφσκι, φτάνοντας φυσικά μέχρι τις μέρες του… προδότη Λεβαντόφσκυ, του πάντα αγαπητού Κούμπα και του προς το παρόν τελευταίου των Μοϊκανών Λούκας Πίστσεκ. Τα ίδια ακριβώς θα μπορούσαν να λεχθούν και για την άσπονδη γειτόνισσα Schalke 04 (αγαπημένη ομάδα λέγεται του Πολωνού Πάπα Βοϊτίλα) από το κοντινό Gelsenkirchen, με το οποίο περισσότερα ενώνουν το Ντόρτμουντ παρά το χωρίζουν, σε κάθε επίπεδο (μια ακόμη ιστορική ειρωνεία είναι ότι τα πρώτα χρώματα της Μπορούσια ήταν το γαλάζιο και το άσπρο, τα ευσεβή χρώματα της….
Cobra Queen Κουλοχέρης Με Δωρεάν Δοκιμή
Ωστόσο ως γνωστόν, τα όμοια απωθούνται και ο αντίπαλος ο πιο μισητός είναι πάντα ο γείτονας, έτσι το πραγματικό ντέρμπυ της χρονιάς είναι πάντα αυτό, για τους πιο φανατικούς αμφότερων των πλευρών δύο νίκες επί του μισητού αντιπάλου αρκούν για να σωθεί μια αποτυχημένη σαιζόν. Μια αντιπαλότητα η οποία όσο κι αν μοιάζει να αμβλύνεται με τον καιρό είναι ακόμη ενεργή, φτάνοντας και σε ακρότητες μίσους, από το παρατσούκλι «Die Scheisse vom Revier» («τα σκατά της περιοχής») μέχρι το αλήστου μνήμης σύνθημα μερίδας της κιτρινόμαυρης κερκίδας, «φτιάξτε ένα όχημα από το Γκελσενκίρχεν ως το Άουσβιτς». Ειδικά στις δεκαετίες του ’80 και του ‘90, δρούσαν γαρ εντός και εκτός γηπέδου τέτοιου τύπου χούλιγκαν συμμορίες, με προεξάρχον το διαβόητο «Borussenfront». Ο επίσημος σύλλογος πλέον έχει πολύ χαμηλό πήχη ανοχής σε τέτοια φαινόμενα, η γενικότερη στάση χαράσσει διαχωριστικές γραμμές, από απαγορεύσεις εισόδου, επικοινωνιακές εκστρατείες, θαρραλέες τοποθετήσεις σε ακανθώδη θέματα της επικαιρότητας (θυμάμαι εκείνο το επικό twit κόντρα στον Τραμπ και το τείχος του, «the only Wall we believe in is…»), γενναιόδωρες δωρεές στο μουσείο μνήμης του Ολοκαυτώματος στο Ισραήλ, οργάνωση επισκέψεων-προσκυνημάτων σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Και να που πάλι φτάνουμε στο ζήτημα ταμπού, ξανά οι ναζί, και πάλι και πάλι, το σκοτεινό παρελθόν της χώρας είναι πανταχού παρόν και το επικαθορίζει, η κληρονομιά βαριά και η μνήμη όσο κι αν θέλει να ξεχαστεί ξαναζωντανεύει και όχι μόνο σαν νεοναζιστικό φάντασμα. Ωστόσο ως γνωστόν, τα όμοια απωθούνται και ο αντίπαλος ο πιο μισητός είναι πάντα ο γείτονας, έτσι το πραγματικό ντέρμπυ της χρονιάς είναι πάντα αυτό, για τους πιο φανατικούς αμφότερων των πλευρών δύο νίκες επί του μισητού αντιπάλου αρκούν για να σωθεί μια αποτυχημένη σαιζόν. Μια αντιπαλότητα η οποία όσο κι αν μοιάζει να αμβλύνεται με τον καιρό είναι ακόμη ενεργή, φτάνοντας και σε ακρότητες μίσους, από το παρατσούκλι «Die Scheisse vom Revier» («τα σκατά της περιοχής») μέχρι το αλήστου μνήμης σύνθημα μερίδας της κιτρινόμαυρης κερκίδας, «φτιάξτε ένα όχημα από το Γκελσενκίρχεν ως το Άουσβιτς». Ειδικά στις δεκαετίες του ’80 και του ‘90, δρούσαν γαρ εντός και εκτός γηπέδου τέτοιου τύπου χούλιγκαν συμμορίες, με προεξάρχον το διαβόητο «Borussenfront». Ο επίσημος σύλλογος πλέον έχει πολύ χαμηλό πήχη ανοχής σε τέτοια φαινόμενα, η γενικότερη στάση χαράσσει διαχωριστικές γραμμές, από απαγορεύσεις εισόδου, επικοινωνιακές εκστρατείες, θαρραλέες τοποθετήσεις σε ακανθώδη θέματα της επικαιρότητας (θυμάμαι εκείνο το επικό twit κόντρα στον Τραμπ και το τείχος του, «the only Wall we believe in is…»), γενναιόδωρες δωρεές στο μουσείο μνήμης του Ολοκαυτώματος στο Ισραήλ, οργάνωση επισκέψεων-προσκυνημάτων σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.
- Προγράμματα ευαισθητοποίησης για υπεύθυνο τζόγο
- Όριο χρόνου και χρημάτων που μπορεί να ορίσει ο παίκτης
- Επικοινωνία με οργανισμούς υποστήριξης
- Δυνατότητα αυτο-αποκλεισμού από το παιχνίδι
Και να που πάλι φτάνουμε στο ζήτημα ταμπού, ξανά οι ναζί, και πάλι και πάλι, το σκοτεινό παρελθόν της χώρας είναι πανταχού παρόν και το επικαθορίζει, η κληρονομιά βαριά και η μνήμη όσο κι αν θέλει να ξεχαστεί ξαναζωντανεύει και όχι μόνο σαν νεοναζιστικό φάντασμα. Η Ιστορία σε προκαλεί να την κοιτάξεις κατάματα, όσο τρομακτικό κι αν είναι. Πλέον οι περισσότερες ομάδες (αλλά και εταιρείες και οργανώσεις κάθε λογής) προσπαθούν να σταθούν απέναντι της, χωρίς εξωραϊσμούς και εξιδανικεύσεις, ή αναζητώντας ένα φύλλο συκής, μια κάποια αντιναζιστική περγαμηνή η οποία να ισοσταθμίζει cas kazino choris proti katathesi την συνεργασία, την ανοχή, την αδιαφορία. Και για κάθε Heinrich Czerkus (επιστάτης του γηπέδου, κομμουνιστής, δολοφονημένος από την Γκεστάπο) υπάρχουν δεκάδες σαν τον August Lenz (το ίνδαλμα της ομάδας τότε, ενεργό μέλος συγχρόνως της διαβόητης οργάνωσης Todt). Για το ζήτημα της συνενοχής του γερμανικού λαού στα ναζιστικά εγκλήματα έχουν καταναλωθεί σελίδες επί σελίδων σε φιλοσοφικά και ιστορικά δοκίμια και αναλύσεις, οριστική απάντηση δεν θα βρεθεί ποτέ, μπορεί όμως να ήμαστε σίγουροι ότι ασφαλώς η ενοχή δεν υπήρξε συλλογική, ούτε όμως και η αθωότητα. Και σίγουρα υπό την στυγνή ναζιστική Gleichschaltung, του συντονισμού δηλαδή ακόμη και του τελευταίου τροχού της αμάξης στην επικρατούσα ιδεολογία, θα ήταν αδύνατο και ο χώρος του ποδοσφαίρου να έμενε άσπιλος και αλώβητος όσο και αν το επιθυμεί η ύστερη ματιά. Αυτό που ίσως σώζει την Μπορούσια (σε αντίθεση π.χ. με την Σάλκε, της οποίας έμεινε από τα χρόνια του ’30 και του ’40 η ρετσινιά της επίσημης αγαπημένης του καθεστώτος, ή άλλες ομάδες όπως το Μόναχο 1860 ή η Βέρντερ Βρέμης, όπως σημειώνει και ο Νιλς Χάβεμαν στο βιβλίο του «Fußball unterm Hakenkreuz») είναι κατά βάση η ασημαντότητά της τότε, το μικρό της ειδικό βάρος, ούσα μια μικρομεσαία ομάδα της Gauliga (όπως μετονομάστηκε το πρωτάθλημα τότε σε άρια ορολογία). Μαζί και οι βομβαρδισμοί που εξαφάνισαν cas casino me paypal όλα τα αρχεία της εποχής σε μια πύρινη φιλεύσπλαχνη ευμένεια της λήθης… Στο μεταξύ βρισκόμαστε σε ένα λεωφορείο γεμάτο θορυβώδη εφηβάκια στο σχόλασμα, η διαδρομή τραβάει υπομονετικά προς τα προάστια της πόλης, ατελείωτες στάσεις, ήσυχες κατοικίες της μεσαίας τάξης, ελάχιστα καταστήματα, δέντρα πολλά, κίνηση ελάχιστη.
ΑΝΑΛΥΣΗ ΛΙΛ
Η Ιστορία σε προκαλεί να την κοιτάξεις κατάματα, όσο τρομακτικό κι αν είναι. Πλέον οι περισσότερες ομάδες (αλλά και εταιρείες και οργανώσεις κάθε λογής) προσπαθούν να σταθούν απέναντι της, χωρίς εξωραϊσμούς και εξιδανικεύσεις, ή αναζητώντας ένα φύλλο συκής, μια κάποια αντιναζιστική περγαμηνή η οποία να ισοσταθμίζει cas kazino choris proti katathesi την συνεργασία, την ανοχή, την αδιαφορία. Και για κάθε Heinrich Czerkus (επιστάτης του γηπέδου, κομμουνιστής, δολοφονημένος από την Γκεστάπο) υπάρχουν δεκάδες σαν τον August Lenz (το ίνδαλμα της ομάδας τότε, ενεργό μέλος συγχρόνως της διαβόητης οργάνωσης Todt). Για το ζήτημα της συνενοχής του γερμανικού λαού στα ναζιστικά εγκλήματα έχουν καταναλωθεί σελίδες επί σελίδων σε φιλοσοφικά και ιστορικά δοκίμια και αναλύσεις, οριστική απάντηση δεν θα βρεθεί ποτέ, μπορεί όμως να ήμαστε σίγουροι ότι ασφαλώς η ενοχή δεν υπήρξε συλλογική, ούτε όμως και η αθωότητα. Και σίγουρα υπό την στυγνή ναζιστική Gleichschaltung, του συντονισμού δηλαδή ακόμη και του τελευταίου τροχού της αμάξης στην επικρατούσα ιδεολογία, θα ήταν αδύνατο και ο χώρος του ποδοσφαίρου να έμενε άσπιλος και αλώβητος όσο και αν το επιθυμεί η ύστερη ματιά.
Πιθανή ενδεκάδα Ντόρτμουντ
Αυτό που ίσως σώζει την Μπορούσια (σε αντίθεση π.χ. με την Σάλκε, της οποίας έμεινε από τα χρόνια του ’30 και του ’40 η ρετσινιά της επίσημης αγαπημένης του καθεστώτος, ή άλλες ομάδες όπως το Μόναχο 1860 ή η Βέρντερ Βρέμης, όπως σημειώνει και ο Νιλς Χάβεμαν στο βιβλίο του «Fußball unterm Hakenkreuz») είναι κατά βάση η ασημαντότητά της τότε, το μικρό της ειδικό βάρος, ούσα μια μικρομεσαία ομάδα της Gauliga (όπως μετονομάστηκε το πρωτάθλημα τότε σε άρια ορολογία). Μαζί και οι βομβαρδισμοί που εξαφάνισαν cas casino me paypal όλα τα αρχεία της εποχής σε μια πύρινη φιλεύσπλαχνη ευμένεια της λήθης… Στο μεταξύ βρισκόμαστε σε ένα λεωφορείο γεμάτο θορυβώδη εφηβάκια στο σχόλασμα, η διαδρομή τραβάει υπομονετικά προς τα προάστια της πόλης, ατελείωτες στάσεις, ήσυχες κατοικίες της μεσαίας τάξης, ελάχιστα καταστήματα, δέντρα πολλά, κίνηση ελάχιστη. Ο προορισμός μας είναι κάπου κοντά στο Τέρμα, 13 χιλιόμετρα από το κέντρο, στάση Zeche Zollern. Ένα από τα αναρίθμητα ορυχεία της περιοχής (πάνω από 100 υπολογίζονται), που κάποτε ήταν ο αιμοδότης της, η πηγή του πλούτου και του «μαύρου χρυσού». Ο προορισμός μας είναι κάπου κοντά στο Τέρμα, 13 χιλιόμετρα από το κέντρο, στάση Zeche Zollern.
- Εξατομικευμένη εξυπηρέτηση από host
- Ιδιωτικά παιχνίδια για ομάδες και εκδηλώσεις
- Μεταφορά με λιμουζίνα από το αεροδρόμιο
- Προσωπικός συμβουλός για τα παιχνίδια
Ένα από τα αναρίθμητα ορυχεία της περιοχής (πάνω από 100 υπολογίζονται), που κάποτε ήταν ο αιμοδότης της, η πηγή του πλούτου και του «μαύρου χρυσού». Στο μεταξύ το Παράδειγμα άλλαξε σε «όχι άλλο κάρβουνο», και το τελευταίο ορυχείο έκλεισε το 2018 με πολιτικούς δεκάρικους λόγους και ανθρακί δάκρυα εργαζομένων, τα περισσότερα έχουν μετατραπεί σε μεγάλα περιαστικά πάρκα, πολιτιστικά κέντρα ή μουσεία, σαν και αυτό στο οποίο κατευθυνόμαστε. Είναι ώρα απομεσήμερου, ελάχιστοι και σκόρπιοι οι επισκέπτες περιδιαβαίνουν τον χώρο, η πιο θορυβώδης παρουσία είναι μια ομάδα Γερμανοτούρκων, μία νύφη με μαλλί φρέσκου κομμωτηρίου παλεύει με δωδεκάποντα τακούνια και σηκώνοντας ένα φουστάνι κρινολίνο να διασχίσει τις γραμμές όπου στέκονται ακίνητα τα σκουριασμένα βαγονέτα, στο χέρι της ο γαμπρός με ξυρισμένο κεφάλι, στενό κουστούμι και πουκάμισο που μοιάζει έτοιμο να σχιστεί από τους φουσκωμένους μύες, από πίσω ακολουθία οι κουμπάροι και ο φωτογράφος αναζητώντας πόζες ιντάστριαλ σικ για το άλμπουμ του γάμου.
Κουλοχερησ Εργαλεια
Τα παρακολουθούμε όλα αυτά ψηλά από τον πύργο, με ένα ίσως λίγο συγκαταβατικό χαμόγελο, η ζωή συνεχίζεται και είναι ωραία έτσι, κάπως απαλύνει την συγκίνηση αλλά και το κάπως άβολο συναίσθημα να είμαστε ανέμελοι τουρίστες σε έναν χώρο εργατικού κόπου και μαρτυρίου, όπου γενεές ολόκληρες έβγαζαν μεροκάματα και νυχτοκάματα του τρόμου και της πνευμονοκονίασης, πολλοί σε δεκάδες οργιές κάτω την Γη, «unter Tage», υπό το θαμπό φως της ασετιλίνης.
ΑΝΑΛΥΣΗ ΝΤΟΡΤΜΟΥΝΤ
Στο μεταξύ το Παράδειγμα άλλαξε σε «όχι άλλο κάρβουνο», και το τελευταίο ορυχείο έκλεισε το 2018 με πολιτικούς δεκάρικους λόγους και ανθρακί δάκρυα εργαζομένων, τα περισσότερα έχουν μετατραπεί σε μεγάλα περιαστικά πάρκα, πολιτιστικά κέντρα ή μουσεία, σαν και αυτό στο οποίο κατευθυνόμαστε. Είναι ώρα απομεσήμερου, ελάχιστοι και σκόρπιοι οι επισκέπτες περιδιαβαίνουν τον χώρο, η πιο θορυβώδης παρουσία είναι μια ομάδα Γερμανοτούρκων, μία νύφη με μαλλί φρέσκου κομμωτηρίου παλεύει με δωδεκάποντα τακούνια και σηκώνοντας ένα φουστάνι κρινολίνο να διασχίσει τις γραμμές όπου στέκονται ακίνητα τα σκουριασμένα βαγονέτα, στο χέρι της ο γαμπρός με ξυρισμένο κεφάλι, στενό κουστούμι και πουκάμισο που μοιάζει έτοιμο να σχιστεί από τους φουσκωμένους μύες, από πίσω ακολουθία οι κουμπάροι και ο φωτογράφος αναζητώντας πόζες ιντάστριαλ σικ για το άλμπουμ του γάμου. Τα παρακολουθούμε όλα αυτά ψηλά από τον πύργο, με ένα ίσως λίγο συγκαταβατικό χαμόγελο, η ζωή συνεχίζεται και είναι ωραία έτσι, κάπως απαλύνει την συγκίνηση αλλά και το κάπως άβολο συναίσθημα να είμαστε ανέμελοι τουρίστες σε έναν χώρο εργατικού κόπου και μαρτυρίου, όπου γενεές ολόκληρες έβγαζαν μεροκάματα και νυχτοκάματα του τρόμου και της πνευμονοκονίασης, πολλοί σε δεκάδες οργιές κάτω την Γη, «unter Tage», υπό το θαμπό φως της ασετιλίνης. Η αίθουσα τριγύρω είναι γεμάτη από τεράστιες μεταλλικές κατασκευές, παροπλισμένα ατμοκίνητα έμβολα που κάποτε έδιναν τον ρυθμό στις αντλίες και στους ταινιόδρομους για την εξόρυξη του ορυκτού, σήμερα μοιάζουν ακίνδυνες σαν παιδικά παιχνίδια, η ησυχία του κτιρίου είναι σχεδόν απόλυτη, και όμως ακούγεται κραυγαλέα, λες και οι τοίχοι έχουν απορροφήσει και κρατήσει στη μνήμη, σε κάποιες μικροσκοπικές κβαντικές ταλαντώσεις, τις κλαγγές, τις κρούσεις, τον θόρυβο, τις φωνές, και τώρα να τις μεταδίδουν σε μια κρυφή συχνότητα πολύ πέρα από το ανθρώπινο συνειδητό φάσμα. Στους τοίχους παντού φωτογραφίες ασπρόμαυρες, σαν από έναν άλλο κόσμο, καθημερινά αντικείμενα, εργαλεία ποτισμένα μόχθο, και πρόσωπα, ατελείωτα ανώνυμα και ξεχασμένα πρόσωπα, νεανικά τα περισσότερα αλλά σαν πρόωρα γερασμένα, με γωνίες και ρυτίδες, σκληρά βλέμματα που αποπνέουν όμως μια συντροφικότητα του μόχθου.
Τι περιλαμβάνει η συμφωνία
Ένας τραχύς εργατικός κόσμος με μόνο αποκούμπι τις πολυμελείς οικογένειες και τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο που αφιερωνόταν σε λαϊκά χόμπι, όπως η εκτροφή… περιστεριών (πραγματική μανία παλιά στην cas kazino elliniko pote anoigei περιοχή, θυμάμαι το χαρακτηριστικό ανέκδοτο συνομιλίας δύο γυναικών «μα γιατί τον χώρισε; Αφού δεν είχε περιστέρια!») και φυσικά το ποδόσφαιρο. Πέρα από τους δικούς τους ερασιτεχνικούς συλλόγους, ήταν η μεγάλη ομάδα της περιοχής και το ματς του Σαββάτου ή της Κυριακής που έδινε μια διέξοδο και μια ευχάριστη αναμονή στην εβδομάδα, άλλωστε δεν ήταν λίγοι οι παίχτες που ξεκίνησαν ή δούλευαν ακόμη στα χαλυβουργεία ή στα λιγνιτωρυχεία. Καταστάσεις σχεδόν αδιανόητες σήμερα, και ανεπιστρεπτί περασμένες, ακόμη και η εργατική παράδοση του τόπου μοιάζει χαμένη στο χρονοντούλαπο (το τοπικό σοσιαλιστικό SPD, παλιό αδιαφιλονίκητο κυρίαρχο κόμμα, έχει πάθει πλέον κι αυτό ΠΑΣΟΚ, και πλέον κυβερνά κι εδώ η χριστιανοδημοκρατική δεξιά του επίδοξου διαδόχου της Αγκέλας). Βγαίνοντας από την πύλη είναι λες και φεύγουμε από κοιμητήριο, γεμάτοι υπόκωφες σκέψεις για την παροδικότητα και το εφήμερο των ανθρώπινων έργων και ζωών, περνάμε από το πωλητήριο του μουσείου, όπου διατίθενται από ιστορικά λευκώματα μέχρι ζυμαρικά σε σχήμα… ορυχείου, μια τελευταία ματιά πίσω, το κουφάρι του πύργου ξεκόβεται τεράστιο με φόντο έναν απροσδόκητα ξανοιγμένο ουρανό, αναρίθμητα πουλιά βγάζουν εκκωφαντικά τους τελευταίους κρωγμούς της ημέρας. Σε λίγο θα πέσει η νύχτα και η ησυχία… Την ίδια στιγμή, αρκετά χιλιόμετρα πιο νότια, στην αντιδιαμετρική πλευρά της πόλης, τα φώτα ανάβουν σε λαμπερά χρώματα,, και μια άλλη καρδιά αρχίζει να χτυπάει σε σύγχρονο ρυθμό, τα μπιτ της electro μουσικής ανεβαίνουν, στο κτίριο της FanWelt της ομάδας, όπως σε κάθε παραμονή αγώνα, μια μικρή γιορτή έχει στηθεί από ένα πλήθος σε κατάσταση χαρούμενης υστερίας και καταναλωτικής μανίας, περιτριγυρισμένο από δεκάδες κιτρινόμαυρα μπιχλιμπίδια κάθε δυνατής και αδιανόητης χρήσης, στον πάνω όροφο δίνει συνέντευξη κάποιος παλιός παίκτης. Η αίθουσα τριγύρω είναι γεμάτη από τεράστιες μεταλλικές κατασκευές, παροπλισμένα ατμοκίνητα έμβολα που κάποτε έδιναν τον ρυθμό στις αντλίες και στους ταινιόδρομους για την εξόρυξη του ορυκτού, σήμερα μοιάζουν ακίνδυνες σαν παιδικά παιχνίδια, η ησυχία του κτιρίου είναι σχεδόν απόλυτη, και όμως ακούγεται κραυγαλέα, λες και οι τοίχοι έχουν απορροφήσει και κρατήσει στη μνήμη, σε κάποιες μικροσκοπικές κβαντικές ταλαντώσεις, τις κλαγγές, τις κρούσεις, τον θόρυβο, τις φωνές, και τώρα να τις μεταδίδουν σε μια κρυφή συχνότητα πολύ πέρα από το ανθρώπινο συνειδητό φάσμα. Στους τοίχους παντού φωτογραφίες ασπρόμαυρες, σαν από έναν άλλο κόσμο, καθημερινά αντικείμενα, εργαλεία ποτισμένα μόχθο, και πρόσωπα, ατελείωτα ανώνυμα και ξεχασμένα πρόσωπα, νεανικά τα περισσότερα αλλά σαν πρόωρα γερασμένα, με γωνίες και ρυτίδες, σκληρά βλέμματα που αποπνέουν όμως μια συντροφικότητα του μόχθου. Ένας τραχύς εργατικός κόσμος με μόνο αποκούμπι τις πολυμελείς οικογένειες και τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο που αφιερωνόταν σε λαϊκά χόμπι, όπως η εκτροφή… περιστεριών (πραγματική μανία παλιά στην cas kazino elliniko pote anoigei περιοχή, θυμάμαι το χαρακτηριστικό ανέκδοτο συνομιλίας δύο γυναικών «μα γιατί τον χώρισε; Αφού δεν είχε περιστέρια!») και φυσικά το ποδόσφαιρο. Πέρα από τους δικούς τους ερασιτεχνικούς συλλόγους, ήταν η μεγάλη ομάδα της περιοχής και το ματς του Σαββάτου ή της Κυριακής που έδινε μια διέξοδο και μια ευχάριστη αναμονή στην εβδομάδα, άλλωστε δεν ήταν λίγοι οι παίχτες που ξεκίνησαν ή δούλευαν ακόμη στα χαλυβουργεία ή στα λιγνιτωρυχεία.
Χωρίς αφέντες, χωρίς αγορές — βάζοντας τέλος στον καθημερινό ολοκληρωτισμό
Ανάμεσα τους η Έμμα φωτογραφίζεται αγκαλιά με μικρότερα αλλά και μεγαλύτερα παιδιά, η μασκότ της ομάδας, μια κιτρινόμαυρη μελισσούλα (τι άλλο;), ευπρόσδεκτη γυναικεία πινελιά στον συνήθως γεμάτο τεστοστερόνη ποδοσφαιρικό κόσμο, αν και ο νονός της είναι η παλιά δόξα της Μπορούσια στα 60s, ο Lothar «Emma» Emmerich.
Πιθανή ενδεκάδα Λιλ
Καταστάσεις σχεδόν αδιανόητες σήμερα, και ανεπιστρεπτί περασμένες, ακόμη και η εργατική παράδοση του τόπου μοιάζει χαμένη στο χρονοντούλαπο (το τοπικό σοσιαλιστικό SPD, παλιό αδιαφιλονίκητο κυρίαρχο κόμμα, έχει πάθει πλέον κι αυτό ΠΑΣΟΚ, και πλέον κυβερνά κι εδώ η χριστιανοδημοκρατική δεξιά του επίδοξου διαδόχου της Αγκέλας). Βγαίνοντας από την πύλη είναι λες και φεύγουμε από κοιμητήριο, γεμάτοι υπόκωφες σκέψεις για την παροδικότητα και το εφήμερο των ανθρώπινων έργων και ζωών, περνάμε από το πωλητήριο του μουσείου, όπου διατίθενται από ιστορικά λευκώματα μέχρι ζυμαρικά σε σχήμα… ορυχείου, μια τελευταία ματιά πίσω, το κουφάρι του πύργου ξεκόβεται τεράστιο με φόντο έναν απροσδόκητα ξανοιγμένο ουρανό, αναρίθμητα πουλιά βγάζουν εκκωφαντικά τους τελευταίους κρωγμούς της ημέρας. Σε λίγο θα πέσει η νύχτα και η ησυχία… Την ίδια στιγμή, αρκετά χιλιόμετρα πιο νότια, στην αντιδιαμετρική πλευρά της πόλης, τα φώτα ανάβουν σε λαμπερά χρώματα,, και μια άλλη καρδιά αρχίζει να χτυπάει σε σύγχρονο ρυθμό, τα μπιτ της electro μουσικής ανεβαίνουν, στο κτίριο της FanWelt της ομάδας, όπως σε κάθε παραμονή αγώνα, μια μικρή γιορτή έχει στηθεί από ένα πλήθος σε κατάσταση χαρούμενης υστερίας και καταναλωτικής μανίας, περιτριγυρισμένο από δεκάδες κιτρινόμαυρα μπιχλιμπίδια κάθε δυνατής και αδιανόητης χρήσης, στον πάνω όροφο δίνει συνέντευξη κάποιος παλιός παίκτης.
H «γέννηση» του Klassiker
Ανάμεσα τους η Έμμα φωτογραφίζεται αγκαλιά με μικρότερα αλλά και μεγαλύτερα παιδιά, η μασκότ της ομάδας, μια κιτρινόμαυρη μελισσούλα (τι άλλο;), ευπρόσδεκτη γυναικεία πινελιά στον συνήθως γεμάτο τεστοστερόνη ποδοσφαιρικό κόσμο, αν και ο νονός της είναι η παλιά δόξα της Μπορούσια στα 60s, ο Lothar «Emma» Emmerich.